Daar doe je het voor

Vandaag weer zo’n geluksmoment, om als 50 jarige samen met je 17 jarige zoon, heerlijk door de bossen te mogen rennen. Formeel een extensieve intervaltraining van 2000m lopen / 200m rust (je bent èn bezig met je trainersopleiding èn reserve voor het roparunteam van de vereniging), maar uiteindelijk hebben we ons toch meer door het terrein laten leiden.  Er bleken 250 hoogtemeters in het parcours te zitten en ja die zijn het leukst. De gevleugelde oproep van Armin was steeds “zullen we even aanzetten?” en ik ging steeds weer mee. Ik was langzamer weg dan hij, maar beeldde me steeds in dat het gat bij de top toch weer kleiner was geworden.  De napoleonsheuvel (bekend bij locals) was een eitje en enige overmoed maakte zich van mij meester. Bij de voormalige kazernes loopt de weg redelijk steil omhoog en hoewel we eigenlijk rust moesten nemen (van het schema) werd het een sprint omhoog. Ook hier was Armin veel sneller weg dan ik, maar ja ik haalde hem halverwege bijna in.  Bijna, want met een korte blik opzij zette hij weer aan om mij gedesillusioneerd achter te laten.  Verslagen maar wel met een redelijk beeld van wat mijn maximale hartslag nu is, zijn we weer verder gegaan om richting Karakter, richting het bankje boven Hoekelum en richting de snelweg nog even stevig tot vol omhoog te gaan.

Toen vond ik het welletjes (en Armin volgens mij ook) en ging het op huis aan om na 14 km over de voordeurdrempel te kruipen (nee zo erg was het niet).

Moraal van dit verhaal: ach, gewoon genieten wat je als 50 jarige nog wel kan en dat het kan nooit kwaad om je af en toe te laten verleiden om te doen alsof je nog lang geen 50 bent.

rondje 14k met armin

 

herfstmorgen

Windstil, een verstild bos
Zelfs de eik laat haar vruchten even niet
met een oorverdovende knal op het schuurtje vallen
het is nog schemerig
Te donker om de paddenstoelenpracht te kunnen aanschouwen
Door het vage ochtendlicht probeer ik mijn weg te vinden
over paden die door het gevallen blad aan het zicht onttrokken zijn
De nog bijna volle maan dooft langzaam uit in het lichter wordende bos
In deze entourage vraag ik me af welke bladeren ik zal laten vallen
om de komende lente weer als nieuw te kunnen bloeien

Een nieuwe kijk op geduld

Geduld is niet het vermogen om te wachten. Wachten is een onderdeel van het leven. Geduld is het vermogen om opgewekt te blijven als je aan het wachten bent. ‎

“Patience is not the ability to wait. Waiting is a fact of life. Patience is the ability to keep a good attitude while waiting”

(Thanks to Milka)

Gek van de verbouwing

Gistermiddag, met de hond wandelend in het bos, viel het kwartje. Ik was – zonder dat ik het wist- onderdeel geworden van het nieuwe SBS-programma “Gek van de verbouwing” waarin met een verborgen camera werd gefilmd hoe een enthousiaste huiseigenaar langzaam maar zeker gek werd omdat alles wat maar even fout kon gaan ook fout ging en de planning niet met weken maar met maanden uitliep.

Ja, als ik zo weer thuis kwam zouden ze daar staan: de aannemer, de timmerman, de installateurs, de leverancier van de warmtepomp en convectoren, met een glas champagne in hun hand en een presentator die ik nog niet ken, die lachend zou vertellen dat ze me goed hebben getest, maar dat ze nu echt zouden zorgen dat het in een paar dagen helemaal goed en klaar zou zijn.

Dat de timmerman met opzet her en der de isolatie vergeten was en de nieuwe wandplaten maar half had vast gezet, maar het nu nog een netjes over zou doen

Dat de lekkage door de zonnepanelen nu echt verholpen zou worden

Dat de installateurs die buizen bewust dwars door de nieuwe wand hebben geboord, de buizen nog even zouden verleggen

Dat de leverancier benieuwd was wat er zou gebeuren als de nieuwe radiatoren het niet zou doen bij een buitentemperatuur van onder nul

Helaas, toen ik thuis kwam waren daar alleen Judith en de kinderen die knus om het elektrische kacheltje heen zaten. Hoezo energiebesparing (want daar was het uiteindelijk allemaal toch om begonnen)

Wat zijn we toch een zielig landje

‘Te veel’ herten bij ecoduct A28, provincie laat dieren afschieten

HULSHORST – De provincie Gelderland laat herten afschieten om te voorkomen dat er anders te veel herten het ecoduct over de A28 bij Hulshorst oversteken.

Het ecoduct is weliswaar speciaal voor de dieren gemaakt, maar bewoners van Hulshorst en Hierden wilden de bouw ervan alleen toestaan als het aantal herten dat er gebruik van zal maken beperkt blijft. Zij vrezen anders overlast en schade aan landbouwgewassen. De provincie ging daar in mee.

De kwestie is onverteerbaar, vindt de Partij van de Dieren in Provinciale Staten van Gelderland. Voor fractievoorzitter Luuk van der Veer kan het niet zo zijn dat straks 15 van de 25 herten bij het kersverse ecoduct in Hulshorst worden afgeschoten. Hij wil uitstel nu van de opening van het ecoduct. Maar gedeputeerde Jan Jacob van Dijk wil van geen wijken weten. Afspraak is afspraak, zo is zijn uitleg. Hij wil het draagvlak onder de inwoners van Hulshorst en Hierden niet verliezen. Met hen zijn afspraken gemaakt over het maximaal aantal herten dat via het ecoduct rijksweg A28 en de spoorlijn Amersfoort-Zwolle mag oversteken. Bizar vindt Van der Veer. Een ecoduct is bedoeld om dieren een beter leven te geven door bijvoorbeeld hun leefgebied te vergroten. En niet om edelherten af te knallen. Grote zorgen maakt hij zich om nog eens een roedel van ruim veertig herten die nu nog op enige afstand van het ecoduct graast. “Worden die ook afgeschoten wanneer ze bij het eoduct komen”, zo vraagt hij zich enigszins wanhopig af.

Voor Van Dijk is het helder. Er zijn te veel herten op de Veluwe. Dat maakt dat een aantal moet worden afgeschoten. ,,En dat kan bij het ecoduct in Hulshorst zijn maar ook bij een ander ecoduct.”